Als drummen je vak is (vernieuwd!)

Phil Collins

Hij werd bekend als drummer en leadzanger van de progressieve-rockband Genesis, won als soloartiest verscheidene Grammy’s en een Academy Award en heeft eveneens een succesvolle carrière als acteur.

Zijn singles, die vaak over verloren liefdes gaan, varieerden van het met drums beladen “In the Air Tonight”, tot het dance-popnummer “Sussudio” en de politieke opvattingen van zijn succesvolle nummer “Another Day in Paradise”. Zijn internationale populariteit veranderde Genesis van een progressieve-rockband met een relatief kleine groep fans tot één van de grootste rockbands aller tijden met een vertrouwde naam binnen de hitlijsten.

Phil’s grootste drumprestaties bracht hij m.i. echter samen met zijn alternatieve progressieve jazz rock band Brand X. Uniek drumwerk in een band met muzikanten van haast bovenaards niveau. Zie video beneden.

Collins’ professionele carrière begon als drummer in de obscure rockband Flaming Youth. Toen hij later bij Genesis kwam, begon hij alleen met drummen en was hij achtergrondzanger voor leadzanger Peter Gabriel. Pas in 1975, toen Gabriel de band verliet, werd Collins hoofdzanger van Genesis. Tegen het einde van de jaren zeventig was met de hit “Follow You, Follow Me” de drastische verandering ten opzichte van de vroege jaren duidelijk en bleek dat de band goed zonder Gabriel kon.

Zijn solocarrière, die flink beïnvloed is door zijn privéleven, brachten hem en Genesis tot een commercieel succes. Volgens Atlantic Records was Collins’ totale wereldwijde afzet als een soloartiest in 2002 meer dan 100 miljoen albums. Dat maakt Collins met Michael Jackson en Paul McCartney de enige artiesten, die zowel met een band als solo meer dan 100 miljoen albums hebben verkocht.

Bron: YouTube en Wikipedia

Collins werkte met veel artiesten samen, onder wie The Four Tops, George Harrison, Paul McCartney, Robert Plant, Eric Clapton, ABBA’s Frida, Mike Oldfield, Sting, Brian Eno, Peter Gabriel, Led Zeppelin, Ozzy Osbourne, Queen, Laura Pausini, Lil’ Kim, Philip Bailey, John Martyn en The Who.

Bill Bruford

Er zijn veel getalenteerde drummers maar wanneer het aankomt op ultieme losheid en ritme tot in elke vezel dan zijn er maar weinige. Bill Bruford is daar een van. Een ultiem talent.

Bruford werd bekend als lid van Yes. Deze band verliet hij in 1972 om zich aan te sluiten bij King Crimson. Nadat deze groep in 1975 werd ontbonden speelde Bruford korte tijd bij live-optredens van Genesis.

In 1978 richtte hij de band Bruford op, waarvan ook Jeff Berlin, Dave Stewart en Allan Holdsworth deel uitmaakten. Met deze band werden vier albums uitgebracht, waarbij Holdsworth op het laatste studioalbum werd vervangen door John Clark. Tussendoor maakte Bruford ook nog deel uit van U.K..

In 1980 sloot Bruford zich aan bij het heropgerichte King Crimson. In 1986 richtte hij wederom een eigen band op, Bill Brufords Earthworks, die meer dan de vorige bands op jazz is gericht. Tussendoor maakte hij deel uit van reünies van Yes en, nogmaals, King Crimson. Hij heeft ook 2 albums gemaakt met pianovirtuoos Patrick Moraz (ook ex-Yes), maar niet ten tijde dat Bruford in Yes speelde.

Bron: YouTube en Wikipedia

Ginger Baker

Haaks op Bill staat welhaast Ginger Baker. Niet minder virtuoos maar de man van de breaks en het als een metronoom strak slaan van elk denkbaar ritme.

Peter Edward “Ginger” Baker (Lewisham, 19 augustus 1939) is een invloedrijke drummer, die zijn grootste successen had in de jaren 60 met de groep Cream, samen met Jack Bruce en Eric Clapton.

Daarvoor speelde hij onder meer bij Graham Bond en Alexis Korner. Na Cream speelde Baker in Blind Faith, met Clapton, Rick Grech en Steve Winwood, en in zijn eigen band Ginger Baker’s Air Force. Andere bands waarin Baker enige tijd speelde, waren Hawkwind, Atomic Rooster, Masters of Reality, Public Image Ltd., en samen met de gebroeders Gurvitz in de Baker Gurvitz Army. Ginger Baker heeft ook deel uitgemaakt van de groep Bruce-Baker-Moore, een trio dat hij in 1993 vormde samen met Jack Bruce en Gary Moore. Samen hebben ze één CD uitgebracht getiteld Around The Next Dream.

Onder critici wordt Baker beschouwd als een van ‘s werelds beste drummers. In zijn stijl verenigt hij jazz, blues en Afrikaanse invloeden. Baker was een van de eerste pop-percussionisten die naar Afrika afreisde om daar etnische ritmes te bestuderen. Hij nam ook 2 albums op met Fela Kuti.

In 2005 heeft Cream een korte serie concerten gegeven in Londen die door fans en critici goed ontvangen zijn. Vooral in het nummer Toad liet hij zien waar hij werkelijk toe in staat is.

Bron: YouTube en Wikipedia

Mick Fleetwood

Na bovenstaand drumgeweld een unieke ‘slow drummer’. Niet wat betreft techniek of kunde maar qua gevoel. Mick was en is een uniek talent.

Michael John Kells (Mick) Fleetwood (Redruth, 24 juni 1947) is een Britse rockmuzikant bekend als oprichter en drummer van de band Fleetwood Mac. Naast Fleetwood Mac heeft hij sinds 1981 ook meerdere soloalbums gemaakt, waarvan de meeste onopgemerkt bleven. Alleen het album The Visitor kreeg veel aandacht, omdat het in Accra (Ghana) werd opgenomen.

Fleetwood begon zijn carrière in 1963 in The Cheynes (met onder anderen organist Peter Bardens). Deze band ging over in Peter B’s Looners, waarin Fleetwood gitarist Peter Green ontmoette. Vervolgens drumde hij enige tijd in The Bo Street Runners. In de lente van 1967 was hij slechts zes weken drummer van John Mayall’s Bluesbreakers. In deze band ontmoette hij naast Peter Green ook bassist John McVie.

In mei 1967 richtte Fleetwood met Green Fleetwood Mac op, waar hij nu al meer dan 40 jaar deel van uitmaakt. Aanvankelijk was Fleetwood Mac een bluesgroep met als overige leden Jeremy Spencer en Bob Brunning. Later dat jaar werd Brunning vervangen door John McVie. Sindsdien vormen McVie en Fleetwood één van de meest legendarische ritmesecties uit de geschiedenis van de rockmuziek.

Bron: YouTube en Wikipedia

Meer drummers volgen…